ความหวัง เป็นเหมือนกำลังใจ
แต่มันก็จะไม่สมหวังเช่นกัน ถ้ามัวแต่หวังอยู่อย่างนั้น
แต่ก็ใช่ว่า เมื่อก้าวเดินตามฝัน หรือทำตามความหวังแล้ว
มันจะสำเร็จตามที่ใจต้องการเสมอไป
สำหรับบางอย่าง มันก็ต้องเผื่อใจไว้บ้าง
มันอาจจะไม่เป็นอย่างนั้น มันอาจจะไม่เป็นอย่างนี้
อย่างที่เราต้องการให้มันเป็น

ไม่ใช่ว่าเราไม่ดี
แต่เป็นเพราะว่า เราดีไม่พอ
ก็ไม่ใช่อีกแหละ แท้จริงแล้ว
ก็เป็นเพราะ มันไม่เหมาะสมกับเรา
ไม่ใช่เราไม่เหมาะสมกับมัน
บางสิ่งบางอย่าง เมื่อเราเลือกที่จะเดินตามมัน เพื่อไขว่คว้าหา
ก็ต้องทำให้เราพบกับความผิดหวังอยู่เรื่อย

แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจบ
หรือหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง
บางที ความมั่นใจ หรือการตั้งความหวังไว้สูงมาก
ก็อาจจะเป็นดาบที่ย้อนกลับมาทำร้ายตัวเราเองได้เหมือนกัน
แม้บางครั้ง ต้องพบกับความผิดหวังจากสิ่งใดสิ่งหนึ่ง
ก็อย่าถึงกับร้องไห้เสียใจ กินไม่ได้ นอนไม่หลับ
หรือทำร้ายตัวเองทางอ้อมเลย

ชีวิตเรา แม้จะอยู่กับปัจจุบันขณะ

บางครั้ง....บางเวลา.....

เรื่องราวในอดีต ก็ปรากฏขึ้นในความคิด

มีทั้งเรื่องดี ๆ และ เรื่องร้าย ๆ


เรื่องดี ๆเมื่อนึกถึงทีไร....

ใจก็เป็นสุข เหมือนมีขุมพลังแห่งความสดใส.....

ที่เติมเต็มให้กับชีวิตได้อีกครั้งหนึ่ง....ผิดกับ.....

เรื่องร้าย ๆเมื่อนึกถึง จิตใจก็ห่อเหี่ยว ไร้พลัง


ตามความเป็นจริงแล้ว เราจึงควร.....

สร้าง และสั่งสมสิ่งดี ๆ ในปัจจุบันขณะ

ทั้งต่อตนเอง และคนอื่น ๆ เพราะว่า.....

เมื่อวันนี้จบลง ก็จะกลายเป็นอดีต

วันต่อไปก็คือ อนาคต วันต่อไปของอนาตก็จะเป็นปัจจุบัน

หมุนเวียนกันอยู่เช่นนี้


การสั่งสมสิ่งดี ๆ ในปัจจุบันขณะ....ก็เพื่อ

เป็นสะพานแห่งความดีงาม ก้าวข้ามสู่อนาคต

ตลอดการเดินทางของชีวิต

ทั้งในอดีตที่ผ่านมา ปัจจุบันขณะ และ อนาคต

เราจึงจะได้เดินอยู่บน สะพานแห่งความดีงาม

ที่ทอดสู่ ความสงบสุขอย่างแท้จีง

หลายครั้ง ในชีวิตประจำวันที่รีบเร่งของเรา
เท้าที่เดินแกมวิ่งไปตามท้องถนน
แทบจะไม่เปิดโอกาสให้เรา หยุดมองสิ่งใด
มีเพียงจุดหมาย และนาฬิกาบนข้อมือ
ที่ถูกสายตาชำเลือง

แต่ทว่าในวันที่โลกหมุนช้า...

หลายครั้ง เวลาที่เราก้าวเดินไปตามท้องถนน
ท่ามกลางผู้คนมากมายรอบกาย
แต่เรา กลับรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่เพียงลำพังคนเดียว
คู่รักหลายคู่ เดินจูงมือ หยอกล้อเล่นหัวกันอย่างสนุกสนาน
ผ่านหน้าเราไป...
แต่เมื่อเราหันมองข้างกายตนเอง
กลับพบแต่เพียงความว่างเปล่า

ในยามที่อากาศครึ้ม ท้องฟ้าสีขุ่นมัว
ด้วยเมฆดำที่เคลื่อนกายมาโอบล้อม
พายุแรงพัดโหมกระหน่ำ
เรานั่งมองสายฝนโปรยเม็ดขาว
พรั่งพรูลงมาตกกระทบ เปื้อนบานกระจกหน้าต่างใส
รู้สึกเจ็บลึกเหมือนถูกน้ำกรดของความเหงา
สาดเซาะลงไปที่เนื้อเยื่ออันอ่อนนุ่มของหัวใจ

แต่เมื่อม่านฝนขาดเม็ด สายลมพัดหมู่เมฆสลาย
หอมไอดิน และกลิ่นดอกไม้ระเหยต้องนาสิก
แสงสว่างยามอรุณรุ่งทอประกายอ่อนหวาน
ก็พลันเคลื่อนเข้ามาปลอบโยนลูบไล้หัวใจให้เบิกบาน
แทนที่ความเหงา

ชีวิตก็เป็นดังนี้
โศกเศร้ากำสรวล อาดูร อ้างว้าง
หัวเราะ ร่าเริง แจ่มใส

หมุนเวียนเปลี่ยนสลับไปไม่คงที่

ในขณะที่ใครบางคนกำลังเหงาเพราะไม่มีใคร
แต่บางคนกลับกลัดกลุ้มรำคาญคนเคียงข้าง
เฝ้าแสวงหาเพียงอิสรภาพ

แต่ทั้งนี้ สภาวะอารมณ์ทั้งมวลของคนทั้งหลาย
ก็เฉกเช่นเมฆน้อย ที่ลอยเลื่อนผ่านเข้ามา
แตะคลุมจิตของตน...
และจะเคลื่อนผ่านไปในไม่ช้านาน

ถ้าเราไม่อาจยึดปุยเมฆ มากอดเก็บข้างกาย
เช่นเดียวกับที่ไม่อาจยึดจิตใครเป็นที่พึ่งพิงพนัก

หน้าที่ของเราคือ มองดู
อยู่กับปัจจุบันที่นี่ ไม่วิ่งตามเมฆ
สร้างที่พึ่งอันมั่งคงจากภายในของจิตเราเอง
ทำกิจที่พึงทำ อย่างดีที่สุด
ให้สมควรแก่กำเนิดของภพชาติมนุษย์

โลกก็เป็นเช่นนี้

แม้ปราศจากซึ่งคนรัก หรือมีใครแนบกายพร้อม

ที่สุดแล้ว...
ชีวิตเราก็เริ่มต้นและสิ้นสุดลงด้วยลมหายใจของตนเอง